蚊对
作者:唐温如 朝代:唐朝诗人
- 蚊对原文:
- 天台生于是投枕于地,叩心太息,披衣出户,坐以终夕。
路入南中,桄榔叶暗蓼花红
烈士暮年,壮心不已
风老莺雏,雨肥梅子,午阴嘉树清圆
断送一生憔悴,只销几个黄昏
欲持一瓢酒,远慰风雨夕
东风夜放花千树更吹落、星如雨
江南腊尽,早梅花开后,分付新春与垂柳
天台生困暑,夜卧絺帷中,童子持翣飏于前,适甚就睡。久之,童子亦睡,投翣倚床,其音如雷。生惊寤,以为风雨且至也。抱膝而坐,俄而耳旁闻有飞鸣声,如歌如诉,如怨如慕,拂肱刺肉,扑股面。毛发尽竖,肌肉欲颤;两手交拍,掌湿如汗。引而嗅之,赤血腥然也。大愕,不知所为。蹴童子,呼曰:“吾为物所苦,亟起索烛照。”烛至,絺帷尽张。蚊数千,皆集帷旁,见烛乱散,如蚁如蝇,利嘴饫腹,充赤圆红。生骂童子曰:“此非吾血者耶?尔不谨,蹇帷而放之入。且彼异类也,防之苟至,乌能为人害?”童子拔蒿束之,置火于端,其烟勃郁,左麾右旋,绕床数匝,逐蚊出门,复于生曰:“可以寝矣,蚊已去矣。”
短景归秋,吟思又接愁边
童子闻之,哑而笑曰:“子何待己之太厚,而尤天之太固也!夫覆载之间,二气絪緼,赋形受质,人物是分。大之为犀象,怪之为蛟龙,暴之为虎豹,驯之为麋鹿与庸狨,羽毛而为禽为兽,裸身而为人为虫,莫不皆有所养。虽巨细修短之不同,然寓形于其中则一也。自我而观之,则人贵而物贱,自天地而观之,果孰贵而孰贱耶?今人乃自贵其贵,号为长雄。水陆之物,有生之类,莫不高罗而卑网,山贡而海供,蛙黾莫逃其命,鸿雁莫匿其踪,其食乎物者,可谓泰矣,而物独不可食于人耶?兹夕,蚊一举喙,即号天而诉之;使物为人所食者,亦皆呼号告于天,则天之罚人,又当何如耶?且物之食于人,人之食于物,异类也,犹可言也。而蚊且犹畏谨恐惧,白昼不敢露其形,瞰人之不见,乘人之困怠,而后有求焉。今有同类者,啜栗而饮汤,同也;畜妻而育子,同也;衣冠仪貌,无不同者。白昼俨然,乘其同类之间而陵之,吮其膏而盬其脑,使其饿踣于草野,流离于道路,呼天之声相接也,而且无恤之者。今子一为蚊所,而寝辄不安;闻同类之相,而若无闻,岂君子先人后身之道耶?”
生乃拂席将寝,呼天而叹曰:“天胡产此微物而毒人乎?”
无言独上西楼,月如钩
自别后遥山隐隐,更那堪远水粼粼
- 蚊对拼音解读:
- tiān tāi shēng yú shì tóu zhěn yú dì,kòu xīn tài xī,pī yī chū hù,zuò yǐ zhōng xī。
lù rù nán zhōng,guāng láng yè àn liǎo huā hóng
liè shì mù nián,zhuàng xīn bù yǐ
fēng lǎo yīng chú,yǔ féi méi zǐ,wǔ yīn jiā shù qīng yuán
duàn sòng yī shēng qiáo cuì,zhǐ xiāo jǐ gè huáng hūn
yù chí yī piáo jiǔ,yuǎn wèi fēng yǔ xī
dōng fēng yè fàng huā qiān shù gèng chuī luò、xīng rú yǔ
jiāng nán là jǐn,zǎo méi huā kāi hòu,fēn fù xīn chūn yǔ chuí liǔ
tiān tāi shēng kùn shǔ,yè wò chī wéi zhōng,tóng zǐ chí shà yáng yú qián,shì shén jiù shuì。jiǔ zhī,tóng zǐ yì shuì,tóu shà yǐ chuáng,qí yīn rú léi。shēng jīng wù,yǐ wéi fēng yǔ qiě zhì yě。bào xī ér zuò,é ér ěr páng wén yǒu fēi míng shēng,rú gē rú sù,rú yuàn rú mù,fú gōng cì ròu,pū gǔ miàn。máo fà jǐn shù,jī ròu yù chàn;liǎng shǒu jiāo pāi,zhǎng shī rú hàn。yǐn ér xiù zhī,chì xuè xīng rán yě。dà è,bù zhī suǒ wéi。cù tóng zǐ,hū yuē:“wú wèi wù suǒ kǔ,jí qǐ suǒ zhú zhào。”zhú zhì,chī wéi jǐn zhāng。wén shù qiān,jiē jí wéi páng,jiàn zhú luàn sàn,rú yǐ rú yíng,lì zuǐ yù fù,chōng chì yuán hóng。shēng mà tóng zǐ yuē:“cǐ fēi wú xuè zhě yé?ěr bù jǐn,jiǎn wéi ér fàng zhī rù。qiě bǐ yì lèi yě,fáng zhī gǒu zhì,wū néng wéi rén hài?”tóng zǐ bá hāo shù zhī,zhì huǒ yú duān,qí yān bó yù,zuǒ huī yòu xuán,rào chuáng shù zā,zhú wén chū mén,fù yú shēng yuē:“kě yǐ qǐn yǐ,wén yǐ qù yǐ。”
duǎn jǐng guī qiū,yín sī yòu jiē chóu biān
tóng zǐ wén zhī,yǎ ér xiào yuē:“zi hé dài jǐ zhī tài hòu,ér yóu tiān zhī tài gù yě!fū fù zài zhī jiān,èr qì yīn yùn,fù xíng shòu zhì,rén wù shì fēn。dà zhī wèi xī xiàng,guài zhī wèi jiāo lóng,bào zhī wèi hǔ bào,xún zhī wèi mí lù yǔ yōng róng,yǔ máo ér wèi qín wèi shòu,luǒ shēn ér wéi rén wèi chóng,mò bù jiē yǒu suǒ yǎng。suī jù xì xiū duǎn zhī bù tóng,rán yù xíng yú qí zhōng zé yī yě。zì wǒ ér guān zhī,zé rén guì ér wù jiàn,zì tiān dì ér guān zhī,guǒ shú guì ér shú jiàn yé?jīn rén nǎi zì guì qí guì,hào wèi zhǎng xióng。shuǐ lù zhī wù,yǒu shēng zhī lèi,mò bù gāo luó ér bēi wǎng,shān gòng ér hǎi gōng,wā miǎn mò táo qí mìng,hóng yàn mò nì qí zōng,qí shí hū wù zhě,kě wèi tài yǐ,ér wù dú bù kě shí yú rén yé?zī xī,wén yī jǔ huì,jí hào tiān ér sù zhī;shǐ wù wéi rén suǒ shí zhě,yì jiē hū háo gào yú tiān,zé tiān zhī fá rén,yòu dāng hé rú yé?qiě wù zhī shí yú rén,rén zhī shí yú wù,yì lèi yě,yóu kě yán yě。ér wén qiě yóu wèi jǐn kǒng jù,bái zhòu bù gǎn lù qí xíng,kàn rén zhī bú jiàn,chéng rén zhī kùn dài,ér hòu yǒu qiú yān。jīn yǒu tóng lèi zhě,chuài lì ér yǐn tāng,tóng yě;chù qī ér yù zi,tóng yě;yì guān yí mào,wú bù tóng zhě。bái zhòu yǎn rán,chéng qí tóng lèi zhī jiān ér líng zhī,shǔn qí gāo ér gǔ qí nǎo,shǐ qí è bó yú cǎo yě,liú lí yú dào lù,hū tiān zhī shēng xiāng jiē yě,ér qiě wú xù zhī zhě。jīn zi yī wèi wén suǒ,ér qǐn zhé bù ān;wén tóng lèi zhī xiāng,ér ruò wú wén,qǐ jūn zǐ xiān rén hòu shēn zhī dào yé?”
shēng nǎi fú xí jiāng qǐn,hū tiān ér tàn yuē:“tiān hú chǎn cǐ wēi wù ér dú rén hū?”
wú yán dú shàng xī lóu,yuè rú gōu
zì bié hòu yáo shān yǐn yǐn,gèng nà kān yuǎn shuǐ lín lín
※提示:拼音为程序生成,因此多音字的拼音可能不准确。
相关翻译
- 前言 黄庭坚的书法成就主要表现于其行书和草书中。我们分别就其行书和草书来探讨其艺术风格形成之渊源。行书 宋代近接盛唐,书家很难不受唐代书风影响。但宋代书家更注重内在精神情趣的诉
紫骝:良马名迷离:模糊。
文德皇后安葬之后,唐太宗非常想念她,于是就让人在苑中搭建了一座楼台,可以常常登楼眺望昭陵。一天唐太宗邀请魏征一起登楼。唐太宗问魏征:“贤卿看到了吗?”魏征回答说:“臣年纪大了,
姜太公在渭水边钓鱼, 李斯出上蔡门打猎。钓的是周文王猎的是秦始皇,目的一个安黎民平天下,那些小鱼狡兔有什么意思? 风云际会,天张云卷是有天数的,你们别叹息我现在处于进退两难之地。
他博学多才,对当时的政治局势有自己的观点,“时观察颜色,直言切谏”,但因性格诙谐,滑稽多智,常在武帝面前谈笑,被汉武帝视为倡优之类人物,始终不得重用。于是东方朔写有《答客难》、《非
相关赏析
- 嗜酒 石延年性情豪放,饮酒过人。义士刘潜,酒量也很大,喜欢和石延年比酒量。有一次,他俩在新开业的王氏酒楼欢饮,从早饮到晚,不发一言。第二天,京都的人都传说,有两位酒仙,在王氏酒楼
看那莪蒿长得高,却非莪蒿是散蒿。可怜我的爹与妈,抚养我大太辛劳! 看那莪蒿相依偎,却非莪蒿只是蔚。可怜我的爹与妈,抚养我大太劳累! 汲水瓶儿空了底,装水坛子真羞耻。孤独
这是一首乐府诗,《乐府诗集》收入“杂曲歌辞”一类。魏晋以来,文人创作乐府诗往往有一个特点:总是围绕着“古辞”(汉乐府)打转转,或拟古辞,或以古辞为引子生发开去(当然也有弃古辞于不顾
1.对比作用用太多学生们学习条件的优越和作者自己学习条件低劣形成对比,表明作者精神的富有和志趣的高尚,从对比中得出结论,说明学业能否有成就,取决于主观努力,增强文章感染力和说服力,
大凡对敌作战,务须保持慎重态度,见到有利时机就采取进攻行动,不见有利时机就按兵不动;要审慎持重,不可轻举妄动。如能做到这样,就一定不会陷入危亡之地。诚如兵法所说:“军队停止行动时,
作者介绍
-
唐温如
唐温如,生平不详。